پرستش ( 1293 ) محمد پرستش ، در سال 1293 هجرى شمسى در شهر كاشان چشم به جهان گشود ، تحصيلات مقدماتى را در زادگاهش فراگرفت ، آنگاه به كار نقاشى قالى اشتغال ورزيد ، پس از چندى از كاشان به اصفهان عزيمت كرد و در آنجا سكونت اختيار نمود و همين پيشه ( نقاشى قالى ) را دنبال كرد . محمد پرستش از كودكى به كارگرى و زحمت تن درداد و با رنج و ناكامى و محروميت زندگى كرد و كامش با تلخيهاى زندگى آشنا شد ، ازاين‌روى قريحهء شعرى خود را به كار گرفت و از اين هنر در راه بيدارى و بهبود زندگى كارگران مدد گرفت . پرستش به زبان مردم شعر مىگويد ، شعرش ساده و بىتكلف است ، او عقيده دارد : « شاعر بايد در هنر خود از مردم الهام بگيرد و در خدمت مردم گام بردارد . » پرستش از ميان شعراى متقدم به شيخ اجل سعدى علاقه دارد و از سخنوران متأخر و معاصر به آثار ايرج ميرزا بيش از ديگران دلبستگى نشان مىدهد . تاكنون چند اثر از او طبع و نشر يافته كه « نقاشى قالى » و « من و خيام » از آن جمله است و در سال 1344 مجموعهء ديگرى از او به نام « صدف بسته » منتشر شد . اينك نمونه‌هايى از نظم او : دستور دكتر پسر مش محمّد نسّاج * شد مريض و برفت ردّ علاج دو تومن پول ، هستى او بود * نزد دكتر نهاد و خود بنمود گفت دكتر ببين چه رخ داده * نفسم در شماره افتاده كمرم درد مىكند بسيار * روز روشن شده به چشمم تار